First blog post

This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

post

Advertisements

मेरा भारत

हमने सुना था एक है भारत
 सब मुल्कों से नेक है भारत 
लेकिन जब नजदीक से देखा
 सोच समझ कर ठीक  से देखा
हमने नक्शे और ही पाए
 बदले  हुए सब तौर ही पाए
एक से एक की बात जुदा है,
 धर्म जुदा है जात जुदा है
आप ने जो कुछ हम को पढाया,
 वह तो कही भी  नज़र न  आया |
जो कुछ मैंने तुम को पढाया
, उसमे कुछ भी झूठ नहीं
           भाषा से भाषा न मिले
 तो इसका मतलब फूट नहीं
इक डाली पर रह कर
 जब फूल जुदा है पात जुदा
          बुरा नहीं गर यूँ ही वतन में
 धर्म जुदा हो जात जुदा |
वही है जव कुरआन का कहना
, जो है वेद पुरान का कहना
फिर ये शोर – शराबा  क्यों है
, इतना खून – खराबा क्यों है ?
                सदियों तक इस देश में बच्चो रही हुकूमत गैरों की
          अभी तलक हम सबके मुँह  पर
 धुल है उनके पैरों की,
          लडवाओ और राज करो, यह उन लोगो की हिकमत थी
          उन लोगों की चल में आना
 हम लोगों की जिल्लत  थी,
          यह जो बैर है इक  दूजे से
 यह जो फुट और रंजिश है
          उन्ही विदेशी आकाओं  की
 सोची समझी बखशिश  है |
 कुछ इन्सान  ब्रहान क्यों है, कुछ इंसान हरिजन क्यों है,
एक की इतनी इज्जत क्यों है, एक की इतनी ज़िल्लत  क्यों है ?
धन और ज्ञान को ताकत वालों
 ने अपनी जागीर कहा
मेहनत और गुलामी को
 कमजोरों की तक़दीर कहा,
इन्सानों का यह बटवारा
 वहशत और जहालत है
जो नफ़रत की शिक्षा दे
 वह धर्म नहीं है , लानत है,
      जन्म  से कोई नीच नहीं है
, जन्म  से कोई  महान  नहीं
      करम से बढ़कर  किसी मनुष्य की
 कोई भी पहचान नहीं |
ऊँचे महल बनाने वाले
 फुटपाथों पर क्यों नहीं रहते है,
दिन भर मेहनत करने वाले
 फाकों का दुख क्यों  सहते है ?
खेतों और मिलों पर अब तक
 धन वालों का इजारा है
हमको अपना देश प्यारा,
 उन्हें मुनाफा प्यारा है,
उनके राज में बनती है
 हर चीज़ तिजारत की खातिर
अपने राज में बना करेगी
 सब की जरुरत की खातिर,
अब तो देश में आज़ादी है
 अब क्यों जनता फरियादी  है,
कब जएगा दौर पुराना, कब आएगा नया जमाना ?
सदियों की भूख और बेकारी
 क्या इक दिन में जाएगी,
इस उजड़े गुलशन पर रंगत
 आते आते आएगी,
ये जो नये मनसूबे है
 ये जो नई तामीरे है 
आने वाली दौर की  कुछ
 धुधली -धुधली तस्वीरे है,
तुम ही रंग भरोगे इनमें
 तुम ही इन्हें चमकाओगे
नवयुग  आप नहीं आएगा
 नवयुग को तुम लाओगे

જિંદગી

ખુદની સાથે  મળવાનું રહી ગયું,

ભીતર તરફ વળવાનું રહી ગયું !
ટીકા કરતા રહ્યા હંમેશા અન્યની,

અને ખુદને પરખવાનું રહી ગયું !
દૂરના સંબંધોમાં વ્યસ્ત રહ્યા સદા,

નિકટના સાથે ભળવાનું રહી ગયું!
કાબાથી કાશી સુધી પથ્થર પૂજ્યા કર્યા,

અને, ઈશ્વરને ઓળખવાનું રહી ગયું!
ગણ્યા કર્યા પેલા મુઠ્ઠીભર સિક્કા વ્યર્થ,

અને પેલું સુખ ગણવાનું રહી ગયું !  
બે થોથા ભણી લીધા ને હોંશિયાર થઇ ગયા,

પણ, જ્ઞાન સમજવાનું રહી ગયું  !
ઝપાટાભેર વહી રહી આ જિંદગી 

અને સાલું……

આ જીવવાનું તો રહી ગયું !!

આજનો પ્રવેશોત્સવ….

હોર્ડિંગ્સ ઉપર “ખાનગી શાળા” ની 
જાહેરાતોની વસંત ખીલશે. 

”હનીમૂન” અને “હનુમાન” શબ્દ વચ્ચેનો 

ભેદ ન પારખી શકનારા સંચાલકો 

જાહેર ખબરો માટે 

નાણાં કોથળી છૂટી મૂકી દેશે.
 પ્રોફેશનલ્સ કેમેરામેનો પાસે 

સ્ટુડિયોમાં બાળકોને ગોઠવી 

નાઈસ નાઈસ ઈમેજીસ બનાવી 

છટકા ગોઠવશે. 
જાહેરાતમાં બધું જ લખશે, 

સિવાય કે “ફીની વિગત”
મગજને લીલુંછમ કરી, 

હ્રદયને ઉજ્જડ બનાવી દેતી 

કેટલીક સ્કૂલો છે ! 
વેદના તો જુઓ, 

બાળકની છાતીએ આઈકાર્ડ લટકે છે 

પણ તેની પોતાની “ ઓળખ” ગુમાવી ચૂક્યો છે. 

તે સ્ટુડન્ટ નથી રહ્યો, રનર બની ગયો છે, 

રનર. “લીટલ યુસેન બોલ્ટ” 

ઓફ એજ્યુકેશન સિસ્ટમ્સ. 
૧૫ કી.મી.નું અપડાઉન કરીને થાકી જતાં વડીલો બાળકને ઘરથી ૨૦ કી.મી. દૂરની શાળામાં ભણવા મોકલે છે ! 

પેલા પાંડવોને મૂર્છીત કરી દેનાર 

યક્ષને કહો કે 

આને પૃથ્વી પરનું સૌથી મોટું આશ્ચર્ય કહેવાય ! 

વળી, પેલા જાહેરાતના બોર્ડ પર પણ 

ક્યાં લખે છે કે 

દફતરનું વજન કેટલાં કિલો હશે ???
ગુજરાતનો એક સર્વે કહે છે કે, 

શહેરમાં છેલ્લાં ૧૦ વર્ષમાં પ્રતિ બાળક ભણાવવાના ખર્ચમાં 

૧૫૦% નો વધારો થયો છે. 
દેશના મધ્યમ વર્ગમાં “નસબંધી” કરતાં “શિક્ષણખર્ચ” ના કારણે 

વસ્તી વધારાનો દર ઘટ્યો છે !!! 
ગુજરાતની કહેવાતી 

ઈન્ટરનેશનલ શાળામાં 

“રિબોક”ના શૂઝ કમ્પલસરી છે. 

કિંમત માત્ર ૩૫૦૦=૦૦ રૂ. 

(આપણી સરકારી શાળાઓમાં દાતાશ્રીએ બાળકોને ચંપલો આપ્યાના ન્યૂઝ પેપરોમાં આવે છે)
 નાસ્તામાં રોજ શું લાવવું તેનું મેનુ 

શાળા નક્કી કરે છે. 

અઠવાડિયાના અમુક દિવસ માટે 

જુદાં-જુદાં રંગ/ડીઝાઈનના 

યુનિફોર્મ નક્કી કર્યા છે.
 વિદ્યાર્થીઓની પરીક્ષા લઈને જ 

એડમિશન આપવામાં આવે છે. 

ઈન શોર્ટ એટલું જ કે 

“આર્થિક રીતે નબળા” અને 

“માનસિક રીતે નબળા” 

માટે આ શાળાઓ નથી.
ખાનગી શાળામાં ભણતા 

બાળકોની માતાશ્રીઓ 

બાળકને મળતા હોમવર્કના 

પ્રમાણમાપને આધારે 

“આજે રસોઈમાં ફલાણી વસ્તુ જ બનશે” 

એમ જાહેર કરે છે. 

લેશન વધારે હોય તો 

“એક ડીશ બટાકાપૌંઆ” અને 

લેશન ઓછું હોય તો 

“દાળ-ભાત, શાક, રોટલી અનલિમિટેડ” 

મળે છે !! 
આખા ઘરના મેનેજમેન્ટનું કેંદ્રબિંદુ 

સ્કૂલ બની ગઈ છે.
એ દિવસ પણ દૂર નથી કે 

પ્રાથમિક શિક્ષણની ફી ભરવા માટે 

વાલીઓએ જી.પી.ફંડ ઉપાડવા પડશે. 

હાલ માત્ર ઉચ્ચ શિક્ષણ 

માટે લોન આપતી બેંકો 

પ્રાથમિક શિક્ષણ માટેની 

ફી ભરવાય લોનો આપશે.
 પેલી જાહેરાતોમાં પાછું લખશે કે 

અમારે ફલાણી-ઢીંકણી 

બેંક સાથે ટાઈ-અપ છે, 

લોન પેપર ઉપલબ્ધ છે. 

બાળકના દફતર પર લખેલું જોવા મળશે 

“ બેંક ના સહયોગથી” 
બીજી એક ખોડ છે, 

તેઓની શિક્ષણ પધ્ધતિ. 

એક “છત્રપતિ શિવાજી” નો પાઠ હોય અને 

બીજો “અમેરિકા ખંડ” નામનો પાઠ હોય. 

જે પાઠમાંથી પરીક્ષામાં 

વધારે ગુણનું પૂછાવાનું હોય 

તેના આધારે જે-તે પાઠને 

મહત્વ આપવામાં આવે છે. 

“છત્રપતિ શિવાજી” ના કોઈ ગુણ 

બાળકમાં ન આવે તો ચાલશે ,

વાર્ષિક પરીક્ષામાં 

ગુણ આવવા જોઈએ.
ચાલો, છેલ્લે છેલ્લે 

ઈન્ટરનેશનલ લેવલે પણ 

આપણી શિક્ષણની 

ગરીબાઈ જોઈ લઈએ. 

ભારતમાં પાંચ-છ આંકડામાં 

ફી લઈને ઉચ્ચ ક્વોલિટીના 

શિક્ષણની વાતો કરનાર 

એક પણ સ્કૂલ 

આંતરરાષ્ટ્રીય કક્ષાએ પ્રથમ ૫૦૦ માં પણ નથી. 
માત્ર ૧૩/૧૪ વર્ષની કાચી ઉંમરે 

આત્મહત્યા કરતા બાળકો 

સમાજને દેખાય છે ? 

આ આત્મહત્યા પાછળની 

તેની વેદના સમજાય છે ?
મારી વાત સાથે 

કોઈ સંમત થાય કે ન થાય 

એ અલગ વાત છે 

પણ હું “પ્રામાણિક અભણ મજૂર” અને “અપ્રામાણિક સાક્ષર અધિકારી” માં 

પ્રથમ વિકલ્પને પસંદ કરીશ. 

જો નજરમાં દમ હશે તો 

થાંભલા અને પેન્સિલ વચ્ચેનો 

આ તફાવત સમજાઈ જશે.
આ કોઈ નકારાત્મકતા નથી. 

ઘણી સારી શાળાઓ છે જ. 

આ તો એવી શાળાઓની 

વાત હતી જે સરસ્વતી માતાની 

છબી ઓથે “વ્યાપાર” કરે છે !!!
તેના શિક્ષકોની લાયકાત તથા 

ચૂકવતા પગાર  ની 

હજુ વાત કરવી નથી.. !!!!

આજનું શિક્ષણ

શિક્ષક : જુઓ બાળકો…
આપણે ચિત્ર સ્પર્ધા કરવાની છે… 
વિષય છે…
બાળક : પણ સાહેબ મારે તો મોર દોરવો છે…!!!
શિક્ષક : મોર – બોર નહિ પણ મેં કહ્યું એ જ દોરવાનું…
અત્યારે ઉજવણી કયા કાર્યક્રમની છે…?
અને હા બાળકો તમારે વક્તૃત્વ સ્પર્ધામાં ભાગ લેવાનો છે…
બે – બે હોશિયાર વિદ્યાર્થીઓએ અલગ – અલગ દેશ નેતાઓના નિબંધ તૈયાર કરી જ નાખવાના કારણ કે આવી ઉજવણીઓ તો ચાલુ જ રહેવાની… 
કામ લાગે…
અને હા આધારકાર્ડ ના નીકળ્યું હોય તેવા કેટલાં…?
જેની પાસે હોય તે એક ઝેરોક્ષ બેંકમાં આપી આવજો…
ફોનની ઘંટડી રણકે છે… 
સામે છેડે…
અરે ભાઈ તમે હાલ જ આવીને *BLO*નું મટીરીયલ લઇ જાઓ…
અરજન્ટ છે…
શિક્ષક : પણ સાહેબ પરીક્ષા આવે છે…
ભણાવવાનું…
અરે એ બધું છોડો, પહેલા આ કરો…
શિક્ષક : બાળકો કાલે સ્વચ્છતાનું એક ગીત પણ તમારે તૈયાર કરી લાવવાનું છે…
જો હું બોર્ડ પર લખી દઉં છું…
ગીત બોર્ડ પર લખે છે…
રાજુ : સાહેબ હું તૈયાર નહીં કરી લાવું…
શિક્ષક : કેમ…?
સાલા તારે કોઈ પ્રવૃત્તિમાં ભાગ જ નથી લેવો…?
ભણવાનું બંધ કરી દે…
રાજુ : સાહેબ તમે ભણાવવાનું શરૂ કારી દો તો મારે બંધ નહીં કરવું પડે… 
મને વાંચતા આવડે એવું તો કઈંક કરો પછી નિબંધ સ્પર્ધાઓ રાખો…
શિક્ષક ચૂપ…

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

આ શિક્ષક કોણ છે…?
તમે…???
હું…???
કોઈ તો બચાવો…
ક્યા ખોવાયુ છે શિક્ષણ…??

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

આવી બાબતોમાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ….!!!
ઉત્સવોની જંજાડમાં ને તૈયારીઓની ભરમારમાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…
વાલીઓની નિરસતામાં ને બાળકની નિષ્કિયતામાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…
નીતિઓના ફેરબદલીમાં ને શિક્ષકોની અદલાબદલીમાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…
મીટીંગોની ભરમારોમાં ને વહિવટોની ગડમથલોમાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…
પરિપત્રોના અર્થઘટનમાં ને સમજથી શબ્દોના ઉકેલમાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…
પરીક્ષાઓનાં આયોજનમાં ને ગુણોનાં સમાયોજનમાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…
કાયદાનાં  કદમાં ને  નિયમોની હદમાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…
આધુનિકતાનાં રેલામાં ને બાળકનાં થેલામાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…
ગરીબીનાં શ્રાપમાં ને લાચાર સંતાનનાં બાપમાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…
સમાજનાં વિચારમાં ને સત્તાનાં પ્રચારમાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…
ગામની સફાઇમાં ને ગુણોની હરિફાઇમાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…

માતાપિતાનાં ફોર્સમાં ને શિક્ષણનાં કોર્સમાં ખોવાયુ છે શિક્ષણ…